Στην αρχή, ήταν κάτι σαν απαλό κούνημα, σαν ένας κεραυνός στο βάθος. Έτρεμε κάτω από τα πόδια μου και κουνούσε τους τοίχους . Τότε το απαλό κούνημα έγινε πιο δυνατό, κάνοντας ήχο μέσα από το ξύλινο πάτωμα και οι σανίδες άρχισαν να αποκολλούν. Σεισμός, πρέπει να ήταν ο σεισμός! Ο Όλιβερ, απ την άλλη φώναζε από ενθουσιασμό. Ήταν η κλασική συμπεριφορά του αδελφού μου που σκεπτόταν ότι υπήρχε λόγος να χοροπηδά από χαρά, αντί να αγχώνεται! Αλλά εκείνος ήταν ευφυΐα! Εκείνος έπρεπε να είχε καταλάβει ότι κάτι τρομερό συνέβαινε. Πολύ τρομερό! Σηκωθήκαμε κρατώντας τα έπιπλα, και ακουμπούσαμε σφικτά ότι μπορούσαμε για να παραμείνουμε όρθιοι. Το πρόσωπο της Κέιτ ήταν χλωμό και το στόμα της ανοιχτό από το σοκ και τον ενθουσιασμό. Είμαι σίγουρη
